Pawai Book Review : பாவை புத்தக விமர்சனம்

எழுதப்பட்ட காலம் (1953), மணியக்காரர் மகன் பழனி. கள்ளுக்கடை (மனமின்றி) நடத்தி வரும் வேலுப்பிள்ளையின் மகள் பாவை. வேறு வழியின்றி கள்ளுக்கடை நடத்தி வருகிறார். பழனியின் தாய்க்கு மகள் இல்லாததால், சிறுவயது முதலே பள்ளிக்கு வரும் பாவையிடம் பாசமும் அன்புமாக (Pawai Book Review) சடை போடுவது, பூச்சூடுவது என்று பிரியமாக இருக்க, பாவையும் பிரியமாக ஒட்டிக்கொள்கிறாள். வழக்கமாக தோழிகளுடன் தண்ணீர் குடிக்க வரும் பாவை ஒருமுறை தனியாக வந்து பெரியம்மா தண்ணி வேண்டுமென கேட்கிறாள். அப்போது மணியக்காரர் இப்படி எல்லாம் முறையில்லாமல் கூப்பிடக்கூடாது அத்தை என்றுதான் அழைக்க வேண்டும். என் மகனை தான் கட்டிக்கணும் உன் அப்பாவுக்கும் எனக்கும் எவ்வளவு நாள் பழக்கம் என்று கூற அவள் வெட்கத்துடன் (Pawai Book Review) ஓடுகிறாள், இதைப் பார்த்து பழனி சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறான். காலப்போக்கில், அவளது ஆரம்பக் கல்வியுடன் அவளது படிப்பை அவளுடைய பெற்றோர் நிறுத்திவிடுகிறார்கள், பாவை வீட்டில் ஒரு பருவப்பெண்ணாக வளர்ந்து நிற்கிறாள். வெளியூர் சென்று படிக்கும் பழனியை மணியக்காரர் பத்தாம் வகுப்புடன் நிறுத்துகிறார்.

மணியக்காரர் ஒரு நாள் “என் மகன் சொந்தத்தில் திருமணமே வேண்டாம் என்கிறான். பேசாமல் உன்பெண்ணை திருமணம் செய்துகொடு என்று கேட்க அதற்கு “உன் இனமும் என்னுடைய இனமும் ஒத்துக்கொள்ளாது. நம் காலத்தில் இதெல்லாம் வேண்டாம் என்று வேலுப்பிள்ளை பதில் சொல்கிறார். பழனியின் நடவடிக்கையால் பாவையை அவன் விரும்புவதைத் தெரிந்துகொண்டு அவனது தந்தை அவனுக்கு பெண் தேடுகிறார். கிராமத்தில் மிகவும் மதிக்கப்படும் மனிதரான ஏகாம்பரசெட்டியிடம் பேசி பழனி பாவையை திருமணம் செய்து கொள்வதில் உறுதியாக இருப்பதை அறிந்து கொள்கிறார். வேலுப்பிள்ளையிடம் தன் மகளை வேறு ஊரில் உள்ள உறவினர் வீட்டுக்கு சிறிது காலம் அனுப்பச் சொல்கிறார். அந்தப் பெண்ணுக்கும் அவள் குடும்பத்துக்கும் இன்னும் பிரச்சனையை உண்டாக்கும் ஒரு ஆலோசனையை அவன் முன்வைக்க முயல்கிறான், ஆனால் செட்டியார் அதை ஏற்க மறுத்து, இந்த ஆலோசனையுடன் தன் வீட்டிற்கு வராதே என்று திட்டுகிறார். முதலில் நம்ப மறுக்கும் வேலுப்பிள்ளை, பின்னர் உண்மையை உணர்ந்து பாவையை உறவினர் வீட்டுக்கு அனுப்புகிறார். இதைத்தொடர்ந்து என்ன நடக்கிறது என்பதே புத்தகத்தின் கதையாகும்.