Uyir Neer Utru Book Review : உயிர் நீர் ஊற்று புத்தக விமர்சனம்

வீட்டில் உள்ள பெரிய பேரல்களில் அம்மா தண்ணீர் கொண்டு வந்து நிரப்புவார். நான் அவளுடன் கிணற்றுக்கு ஓடுவேன், பின்னர் அவளுடன் வீட்டிற்கு ஓடுவேன். அதற்கு அம்மா ‘உனக்கு ஏன்டா இது தலவிதியா’ என்று கேட்டார். உனக்கு என்ன (Uyir Neer Utru Book Review) விதியோ எனக்கும் அது தான் என்று கேட்க தெரியாத வயதென்பதால் நான் கேட்டதில்லை. கிணற்றுக்குள் கூர்ந்து பார்த்தால் வாளி எங்கே என்று தெரியாது அந்த அளவிற்கு மிகவும் ஆழமானது. இந்த கிணறு எங்களை போன்ற பலருக்கு கஞ்சி ஊற்றிக் கொண்டு இருந்தது. குடிப்பழக்கமும், உடல்நிலை சரியில்லாத குடும்பத் தலைவிகளை கொண்ட குடும்பம் ஒருவேளையாவது சாப்பிடுவது என்றால் இதில் ஊறிய உயிர் நீரில் தான். தாம்பரம் சானடோரியத்துக்குப் போய் வந்து கொண்டிருந்த என் அப்பா ஒரு நாள் இறந்து போனார். அதன் பிறகுதான் என் தாத்தா பாட்டி எங்களை களத்தூர் அழைத்து வந்துவிட்டார்கள். என் அம்மா விவசாய வேலை செய்து என்னை வளர்த்தார்.

நான் நன்றாகப் படித்து நல்ல வேலையில் சேர்ந்து அம்மாவை கஷ்டப்படுத்தாமல் வைத்திருக்கிறேன். கிணற்றை அடைந்ததும் இருவராலும் பேச முடியவில்லை. ஆனால் என் அம்மா வேறுவிதமாக உணர்ந்தார். ஆம், அவள் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. கூர்ந்து பார்த்தால் கிணறு பயன்பாடின்றி கிடக்கிறது. அதிலிருந்து இப்போது யாரும் தண்ணீர் எடுப்பதில்லை . இது பல்லாவரத்தின் நினைவுச் சின்னமாக (Uyir Neer Utru Book Review) காட்சியளிக்கிறது. இதுதான் கப்பலோட்டிய தமிழன் சிறைச்சாலையில் இழுத்த செக்கு. இந்த வரிசையில் தான், இது என் அம்மா தண்ணீர் எடுத்த கிணறு என்று என் மனைவியிடம் காட்டினேன். அவளும் புராதனச் சின்னத்தை பார்ப்பது போல் பார்த்தாள். அந்தக் கிணற்றில் இருந்து பொங்கி வழியும் உயிர்நீர் ஊற்று வற்றிவிட்டதால் இன்று வெறும் காட்சிப் பொருளாகவே உள்ளது.